همه ماها حتما به این سوال دوران بچگی که اطرافیان از ما میپرسیدن اینکه بزرگ شدی میخوای چیکاره شی؟ فکرکردیم و شاید تا الان که دانشجوی ترم اول شدیم هزاربار جواب این سوال تغییر دادیم ولی اخرش مسلما به اون شغلی که از همه بالاتر بهش علاقه داشتیم رسیدیم اره دندانپزشک
بهت تبریک میگم مطمئنا واسه رسیدن به این هدف خیلی تلاش کردی و شیرینی قبولیت خستگی از تنت گرفته 
خیلی چیزها هست که در مورد رشتمون هنوز نمیدونیم که تو این 6سال تجربشون میکنیم جالبی رشته دندونپزشکی به اینه که تجربه و احساس هر کدوم از ما با دیگری فرق داره یعنی باید خودت تجربش کنی و بسته به شخصیتت یا راضی هستی یا تأسف میخوری یا امیدواری...
از حال و هوای ترم اول بگم ( از سوتیای موقع ثبت نام که بگذریم...) اینکه بعضیامون تا هنوز استاد واژه رفرنس رو کامل تلفظ نکردن رفتن کتابو خریدن و نشستن سرکلاس😉
هرچی هم ترم بالایی بهشون میگه نخرید که گوش نمیدن( بعضیا هم که تو جو هستن میگن ما دکتر شدیم باید رفرنس بخونیم، نمیدونن چند ترم دیگه تو صف کپی جزوه از سروکول هم بالا میرن😂)
بعضیا که باز خوبه میرن از ترم بالاییا کتاب میگیرن البته بماند که در همین حین با سوالاشون مغز ترم بالایی بیچاره را به فنا میدهند.
ی عده هم از بس خوشحالن و فکر میکنن همین که قبول شدن کافیه دیگه کلا قید درس و کتاب میزنن و هرکی صدا کنه دکتر، با ی ژست خاص برمیگردن و میگن جانم با من بودی
از راهروهای دانشگاه بگم که حتی الامکان باید سعی کرد از کنار ترم بالایی نگذریم چرا که با ی لبخند بر لب میگن عههه اینا ترمکن( ترم اولی هم به واژه ترمک به شدت حساس 😉)
تا چشم بهم بزنی میبینی اخر ترم رسیده و یهو سروکله امتحانات پیدا میشه و شب نخوابی بچه ها که ی جور شیفت شبه هم شروع میشه که اگه خوابگاهی باشی خود این شبا ی دنیا پر از خاطرست (البته مقدار کافئین که بدنمون در این شب ها تجربه میکنه واسه تک تک سلولهای بدنمون هم ی خاطره وحشتناکه...)
اخر ترم خوشبخت اونیه که درسارو پاس کنه البته ناگفته نماند که کلا نمره ای که تو ذهنته با نمره ای که اخر سر تو کارنامته ی تفاوت باور نکردنیه
یهو به خودت میای و میبینی شدی ترم2 و اونجاست متوجه میشیم که ترم یک چقدر عالی بود و هر ترم که بالاتر میریم بیشتر به یقین میرسیم که ترم اول بهترین ترم بوده
بعد ازین انگار تو سراشیبی میفتیم تو ی چشم بهم زدن میبینی سرجلسه علوم پایه ای
امتحان ساده ایه ولی واسه ما دندونا که تابستونه امتحانه نه حال و هوای درس خوندن داریم نه حال و هوای تفریحات تابستونی ی خورده اذیت میشیم.
تا وقتی هم جواب علوم پایه بیاد و منتظری اون موقعست که میفهمی لب مرز بودن یعنی چی 😉
ترم 5 که میشه دیگه کل درسامون از رشته دندونپزشکی میگن.ترم 6 که میشیم اولین ترمی میشه که بیمار میبینیم که ازین ترم به بعد جریانات با بیماران شروع میشه مثلا مریض کامل جلسه اول میاد و بعد میره و دیگه خبری ازش نیست هی باید زنگ بزنیم بگیم سمیه نرو بیمار جان به خدا تو اگه بری استاد به من نمره نمیده، برگرد.
از فایل شکستن ها و بیمار ثابت نداشتن ها هم که بگذریم.😁
خلاصه همینطور با لذت ها و خستگیاش میگذره تا اینکه ترم 11 و 12 ی دندونپزشک واقعی میشیم.
درسته ماها شیفت نداریم ولی از لحاظ امادگی جسمانی باید خیلی قوی باشیم ی ورزش هایی مخصوص دندونپزشک ها هست که باید انجام بدیم بدنسازی و خیلی ورزشهای مفید دیگه که بهمون کمک میکنن باید از اولویت هامون باشند.
در اخر فارغ التحصیل میشیم و هر کدوم ی مسیر زندگی انتخاب میکنیم ولی چیزی که تو این مدت از همه مهمتره سعی کن تو دوران دانشجویی دوست پیدا کنی کسی که از بودن کنارش ارامش میگیری و وقتی تو ذهنت مرورش میکنی انگار خود خودته.☺ 
این متن شاید ی قاب کوچیک از رشته دندونپزشکی باشه واسه اینکه تو ذهنمون ی دیدی از رشته دندونپزشکی داشته باشیم.
در پناه حق موفق باشید